The Green Happiness

Kritiek op The Green Happiness?

Je kunt het haast niet gemist hebben de laatste dagen: de enorme ophef over de meiden van The Green Happiness en hun dieetadviezen in het boek Your 50 Days of Green Happiness. Na het verschijnen van een uitgebreid artikel over Merel en Tessa in het NRC afgelopen weekend wisten mensen niet hoe snel ze op hun achterste benen moesten gaan staan om hun mening te verkondigen, welke in de meeste gevallen toch wel erg kritisch was. Kritiek is prima natuurlijk, daar leert men alleen maar van en dat wakkert een vaak welkom debat over ‘gezond’ eten alleen maar aan, maar de manier waarop het debat wordt gevoerd is op zijn zachtst gezegd merkwaardig te noemen. Daarom deel ik vandaag wat ik vind van de enorme storm van kritiek op The Green Happiness.

Allereerst wil ik graag laten weten dat ik persoonlijk geen ervaring heb met het programma van The Green Happiness. Natuurlijk volg ik hun blog en volg ik de meiden op social media en ik moet zeggen dat hun manier van eten mij wel aanspreekt, maar uitgebreide ervaring met hun voedingsadviezen heb ik niet. Gelukkig heeft dat niemand anders met kritiek op het programma tegengehouden om hun mening te geven, dus daar laat ik me ook niet door weerhouden. Ik vind het heel goed dat voedingsdeskundigen onderling elkaars werk uitdagen. Dat wakkert een debat aan en natuurlijk heeft niemand de wijsheid in pacht. De voedingsleer is een relatief nieuwe en gecompliceerde wetenschap waar nog veel te ontdekken valt en waar een heleboel verschillende meningen in vertegenwoordigd zijn. Een debat is daarom meer dan welkom, maar elkaar in diskrediet brengen door te stellen dat iemands adviezen ‘levensgevaarlijk’ zijn (terwijl de adviezen een gezondere leefstijl promoten dan dat van de gemiddelde Nederlander) lijkt me niet noodzakelijk. Natuurlijk hebben de meiden een paar opvallende uitspraken gedaan in het artikel waarvan ik snap dat men de wenkbrauwen ervoor optrekt (een ei is de menstruatie van een kip?), maar dat betekent niet direct dat al hun adviezen klinkklare onzin zijn. Ik vind sommige adviezen van het Voedingscentrum ook twijfelachtig, maar dat betekent niet dat hun complete advies onzin is. Gelukkig zijn er ook nuttige kritieken geschreven die serieus inhoudelijk op bepaalde zaken ingaan, bijvoorbeeld door Liesbeth Oerlemans die geheel terecht enkele van deze zaken corrigeert. De meiden zijn ook zeker niet de eersten die bepaalde adviezen verkondigen, zoals oil pulling en het volgen van een plantaardig dieet, en ze zullen ook zeker niet de laatsten zijn. Waarom dan ineens zoveel kritiek op juist deze twee dames? Waarschijnlijk heeft het feit dat ze er goed van kunnen leven er alles mee te maken. Meerdere malen wordt in diverse kritische artikelen aangehaald dat de meiden maar liefst €64,- voor hun boek vragen en dat ze behoorlijk binnenlopen door hun bedrijf. Alsof dit een zeer uitzonderlijk iets is.

Karin Luiten lijkt in haar artikel op Joop.nl vooral medelijden te hebben met die ‘arme 200.000 volgsters’. Vrouwen tussen de 18 en 35 jaar die volgens Karin niets weten van voeding omdat ze zich vastklampen aan het voedingsadvies van The Green Happiness. Alsof dat iets nieuws is? Waarom denk je dat dieetboeken al tientallen jaren zo succesvol zijn? Mensen zijn altijd op zoek naar goede dieetadviezen en een voedingspatroon dat past bij hun ideale leefstijl. Dit betekent niet dat uitgerekend de volgers van The Green Happiness geen verstand hebben van voeding, het betekent dat het merendeel van de mensen geen afgestudeerd diëtist of voedingswetenschapper is en graag iemand anders vertrouwd voor gedegen advies. Niets arme, onnozele volgers dus, of Karin moet haar eigen fans ook als arme, onnozele volgers beschouwen omdat ze haar adviezen en recepten opvolgen?

Karin lijkt ook te benadrukken dat we toch vooral weer normaal moeten gaan eten. Normaal. Die term wordt maar rondgestrooid, vooral in dit debat (want laten we eerlijk wezen, dat is het zo langzamerhand aan het worden), maar wat is nu eigenlijk normaal? En is de opvatting van normaal van de ene persoon hetzelfde voor een ander persoon? Dat iets toevallig gebruikelijk is in bepaalde kringen betekent natuurlijk niet dat het de norm hoeft te zijn of ‘normaal’ is vergeleken met andere eetpatronen. Persoonlijk vind ik het consumeren van dieren op de manier waarop dat tegenwoordig wordt gedaan bijvoorbeeld helemaal niet zo normaal, toch doet het overgrote deel van de Nederlandse bevolking dit. Ook vind ik het dagelijks consumeren van magnetronmaaltijden en opwarmpizza’s zelf niet normaal, maar er zijn toch genoeg mensen die dit iedere avond als maaltijd nuttigen. Uitroepen dat we toch vooral weer normaal moeten gaan eten zegt dus vrij weinig want voor sommige mensen (een steeds groter wordende groep mensen trouwens) is een volledig plantaardig dieet zonder gluten wel normaal. Het begint er sterk op te lijken dat dit debat weer wordt gebruikt om vegetariërs en veganisten weg te zetten als voedingsextremisten die iedereen willen bekeren tot hun lifestyle, terwijl het wat mij betreft voornamelijk riekt naar exact het tegenovergestelde. Ook de nadruk op ‘lekker’ uit het artikel van Karin Luiten is typerend. Smaken verschillen en wat jij lekker vindt hoeft iemand anders niet direct aan te spreken. Wie zegt dat een voedingspatroon naar voorbeeld van The Green Happiness niet lekker is? Waarom ‘moeten’ we alleen de vaak genoemde guilty pleasures, patat, snoepgoed en pizza, lekker vinden om serieus genomen te worden?

De meiden kwamen deze week nog eens een praatje houden in RTL Late Night en alhoewel ik het interview niet zelf gezien heb waren de commentaren op social media niet mals. Wat hierbij vooral opviel waren niet zozeer de inhoudelijke kritieken, maar meer de kritieken op uiterlijkheden en oppervlakkigheden. Ze werden weggezet als ‘smoothy gekkies’ (niet mijn typefout trouwens), en opeens voelt iedereen de behoefte om zich, zeer origineel en effectief trouwens, te verzetten tegen hun adviezen door te adverteren op social media dat ze nog een kroketje nemen met een flinke klodder mayonaise (die ze vervolgens in die vegan nekkies willen morsen, geen grap!). De opmerking over platgespoten zijn met botox en goed gekapt en gekleurd haar vol met chemische producten vond ik ook opvallend en ik vroeg me ten zeerste af wat dat toch in hemelsnaam te maken had met de discussie zelf. Maar dat lijkt een veel hardnekkiger probleem te zijn in deze samenleving, vooral als het aankomt op vrouwen. Als we zo snel niets inhoudelijks te melden hebben proberen we iemand in diskrediet te brengen middels uiterlijkheden of andere oppervlakkige zaken. Makkelijk scoren en je hebt als snel de lachers op de hand. Walgelijk vind ik het en totaal niet ter zake doende.

Daarnaast halen meerdere kritische schrijvers de quote van Merel aan over het vinden van een suikervrije, veganistische crèche voor haar baby. Ook daarop is de kritiek niet mals: men schijnt het nogal vreemd te vinden dat een moeder bepaalde idealen heeft voor wat betreft de opvoeding van haar kind. Deze uitspraak wordt behandeld alsof ze het als norm stelt voor iedereen terwijl in het interview duidelijk blijkt dat Merel het enkel over haar persoonlijke situatie heeft. Nog bonter maakt Francesca het van het blog Francesca Kookt wanneer ze zelf bedenkt dat er binnenkort vast een Little Green Happiness-boek zal worden uitgebracht vanwege de zwangerschap van Merel en waarom ze vervolgens woedend wordt omdat in dat boek ongetwijfeld adviezen zullen staan over het suikervrij en plant-based opvoeden van je kinderen. Dat dit boek nog niet bestaat doet blijkbaar niet ter zake en zelfs als dit boek er komt, wat dan nog? Er zijn talloze boeken die dieetadviezen geven voor kinderen en dit is wederom een keuze die iedere ouder zelf mag maken. Ik vind het dan ook getuigen van smakeloosheid wanneer Francesca stelt dat ze hoopt ‘dat ze ooit weer met beide benen op de grond terecht komt als haar kind vol frustratie in de snoeppot van de buren duikt’. Alsof je een kind groot onrecht aandoet wanneer het niet mag snoepen voor zijn eigen gezondheid. Ik kan me zo voorstellen dat er wel slechtere ouders op de wereld zijn.

Al met al snap ik alle ophef over The Green Happiness niet. Ze zijn zeker niet de eerste diëtisten die een bepaalde leefstijl adverteren en alhoewel ik de laatste zal zijn die pretendeert alles te weten over gezonde voeding, en ik ook begrijp dat er wel het één en ander op te merken valt aan hun voedingsadviezen, vind ik een dieet waarin punten moeten worden geteld voor consumpties of waarin eierkoeken tellen als voedzaam tussendoortje toch een stuk verwerpelijker. Karin Luiten stelt zelf in haar artikel wijs ‘laten we elkaar niet zo de maat nemen over wat je allemaal niet of wel zou mogen eten’, dus laten we dat dan ook vooral niet doen en niet met twee maten meten omdat je toevallig zelf ergens niet achter staat.

Bron foto: David Di Veroli @ https://unsplash.com/



There are 13 comments

Add yours
  1. Nathalie

    Hier in België is het ook plots kritiek op een Belgisch kookboek die gezondheid promoot. Nou weet je, ze zullen weer een ommekeer in boekenland willen maken en het fenomeen te kop in drukken zeker? Misschien gaan we nu allemaal voor vettigheid 😉 Hoe vettiger hoe prettiger is mijn motto … (maar dan niet op voedingsgebied hahaha)

  2. H*

    Ik heb in alle ophef vooral de kritiek van Liesbeth Oerlemans met interesse gelezen inderdaad en vond ook dat het stuk van de NRC nogal kritiekloos was (dat is eerder een verwijt aan NRC dan aan de The Green Happiness-meiden, die mogen hun overtuigingen immers delen). Ben persoonlijk nooit overtuigd van een voedings-al dan niet-deskundige die een bepaalde voedingsstof in de ban doet (dan heb ik het dus niet over vlees, maar over eiwit/koolhydraten/vet etc.). Als je iets interessants, nuchters, begrijpelijks en leuks wilt lezen over voeding & voedingsonderzoek, raad ik je de boeken van Martijn Katan aan (ik las Wat is nu gezond? en er is nu ook een nieuwe: Voedingsmythes). Daarin legt hij precies en op een leuke manier uit wat de stand van zaken van voedingsonderzoek is en ook waarom het zo complex is. Dan begrijp je ook dat zulke boude stellingen als door veel ‘deskundigen’ worden gedaan heel moeilijk hard gemaakt kunnen worden danwel niet voor iedereen gelden. Ik vond het een verademing.

    Overigens ben ik het met je eens dat bashen geen zin heeft, denk alleen niet dat zij de eersten zijn die kritiek kregen en ze zullen de laatste ook niet zijn. Maar inderdaad, dan wel graag op inhoudelijk vlak, zonder veronderstellingen, aannames en persoonlijke aanvallen.

    • awkwardduckling

      Het stuk in het NRC verbaasde mij ook: het las erg vreemd weg en er was inderdaad weinig sprake van een kritische noot. Ik vond het artikel van Liesbeth Oerlemans het enige stuk dat inhoudelijk echt wat bij te dragen had aan de discussie. Er is sprake van een golf van kritiek op meerdere fitgirls en clean eating ‘goeroes’ zoals Rens Kroes en ik snap de hele ophef echt niet. De meiden van The Green Happiness krijgen het wel erg massaal en zwaar over zich heen op dit moment en dat vind ik erg uit proportie, vooral omdat de kritiek zelfs komt uit hoeken die eerst nog klakkeloos hun recepten en adviezen overnamen. Ik heb sterk het vermoeden dat men de behoefte voelt om zich hier tegen af te zetten omdat het wordt opgevat als een directe kritiek op hun eigen leefstijl in plaats van een leefstijladvies voor mensen die daarin geïnteresseerd zijn en niet zozeer omdat men de adviezen zelf in twijfel trekt.

      • H*

        Als mensen/media die eerst hun recepten overnamen nu klakkeloos meegaan in de kritiek, is dat natuurlijk krom en behoorlijk sneu. Kan ik niet over oordelen, omdat ik dus sowieso al niet zo geïnteresseerd ben in dergelijke voedselmethodes. Kritiek is alleen zinvol (en eerlijk) als het inhoudelijk is en niet op de man/vrouw gespeeld wordt, dus dat ben ik zeker met je eens. Ik denk dat mensen wat meer live-and-let-live zouden kunnen zijn wat voedingsgewoontes betreft, beide kanten op. Lichamen zijn niet hetzelfde, dus voel je vooral niet aangevallen als een ander het anders aanpakt. Persoonlijk bewonder ik mensen liever omdat ze bewust leven, ook als hun methode niet per se de mijne is. Ik geloof niet in één zaligmakende methode, maar wel in eerlijke discussies met goede argumenten en een open vizier.
        H* onlangs geplaatst…BRON verzamelt duurzame hotspotsMy Profile


Post a new comment

CommentLuv badge