100 dingen project

100-dingen project

In Flow Magazine deze maand stond een interessant artikel over het 100-dingen project. Het 100-dingen project is een idee van Dave Bruno, een doorsnee-Amerikaan, met vrouw, kinderen en een huis, die ‘stuck in his stuff’ zat. In plaats van dat al zijn bezittingen zijn leven makkelijker maakten, zorgden deze spullen voor een belasting. Het hebben van al deze spullen kostte tijd, geld en energie en Dave Bruno vond dat dit moest veranderen. Hij besloot te starten met zijn 100-dingen project. Van al zijn bezittingen koos hij 100 items uit die hij mocht houden en daar zou hij het mee moeten doen. Drastisch? Dat wel, maar Dave Bruno omschrijft het ook als bevrijdend.

Er lijkt momenteel een ware minimaliseer-trend te zijn ontstaan. Overal om mij heen en bij verschillende bloggers zie ik het een na het andere opruimproject voorbijkomen en iedereen lijkt het er wel over eens dat we met z’n allen door de jaren heen veel te veel spullen hebben verzameld. Ik ben zelf ook sinds het eind van vorig jaar al bezig om enige orde te scheppen in ons huis en zoveel mogelijk onnodige zaken de deur uit te doen. Ja, al zo lang, want helaas is zo’n huis niet zo snel opgeruimd. Kleding wordt verkocht of naar de H&M recyclebak gebracht, oude boeken en dvd’s worden verkocht of naar de kringloopwinkel gebracht en heel veel andere spullen belanden direct in de kringloopdoos. Ik kan zeggen dat het erg bevrijdend werkt als je eenmaal hebt besloten dat het genoeg is geweest. Natuurlijk is het even slikken om die films en boeken die je eens zo dierbaar waren de deur uit te doen, maar wees eens eerlijk: wanneer heb je er voor het laatst iets mee gedaan?

Natuurlijk is het opruimen van je huis niet te vergelijken met het 100-dingen project, maar beeld je eens in hoe moeilijk het is om je bezittingen te beperken tot slechts 100 items als het wegdoen van enkele boeken, dvd’s en kledingstukken al zoveel moeite kost. Dave Bruno heeft er niet voor niets een jaar over gedaan om te beslissen wat hij nu wel en niet zou bewaren. Zelfs in dit ene jaar ontdekte hij al hoe bevrijdend zijn project was. Zo koesterde hij altijd nog de droom om gitarist te zijn, maar zijn gitaar stond ondertussen te verstoffen in huis en fungeerde enkel als constante reminder aan hoe hij nog steeds deze droom niet had gerealiseerd. Ik denk dat dit voor iedereen wel herkenbaar is. Zo heb ik een enorme stapel boeken die ik ooit nog eens moet lezen, een viool die ik heel erg lang geleden heb gekregen omdat ik graag viool wilde leren spelen en diverse sportattributen die me er dagelijks aan herinneren dat ik toch echt eens in beweging moet komen. Allemaal zaken die onbedoeld en wellicht onbewust zorgen voor schuldgevoelens en ontevredenheid. Weg ermee en weg met die nare gevoelens die alleen maar zorgen voor onrust. Natuurlijk moet je langgekoesterde dromen niet opgeven, maar ik denk persoonlijk niet dat ik ooit nog eens viool ga spelen als dat ding al ruim 10 jaar onaangeraakt in huis staat te verstoffen.

En dat is nog zo’n ding. Overbodige spullen in huis zorgt ook voor extra werk. Al die spullen eisen ruimte op, al die spullen moeten mee wanneer er wordt verhuisd en al die spullen moeten ook regelmatig worden schoongemaakt. Wanneer je er werkelijk weinig tot niets mee doet zorgt het alleen maar voor extra belasting in het leven en dat is toch zonde. Denk eens aan al die tijd die je over hebt wanneer je minder hoeft op te ruimen, schoon te maken, te piekeren en je minder focust op dingen die je zou ‘moeten’ doen en meer tijd vrij maakt voor dingen die je daadwerkelijk wilt doen. Naast een opgeruimd huis ook nog eens een opgeruimd hoofd.

Natuurlijk is het zijn eigen project en maakt iedereen zijn eigen regels, maar ik vond het wel frappant dat hij in zijn minimaliseren er voor kiest om zijn boekenkast met al zijn boeken te tellen als één item en alle andere objecten met emotionele waarde (foto’s, tekeningen, etc) ook te tellen als één ding. Het klinkt voor mij dan als vals spelen, al is dat natuurlijk niet mogelijk als je zelf de regels bepaald. Het lijkt mij juist logischer om bij het minimaliseren juist te kiezen voor het digitaliseren van dit soort objecten om zo orde te scheppen in deze emotioneel beladen objecten. Ik heb gemerkt dat het juist deze objecten (boeken, foto’s, cd’s) zijn waar mensen het moeilijkst afstand van kunnen nemen en tegelijkertijd het meest van hebben en die het makkelijkst digitaal te bewaren zijn.

Het 100-dingen project is ondertussen een eigen leven gaan leiden en zowaar een beweging geworden. Mensen over de hele wereld zijn geïnspireerd geraakt door Dave Bruno en zijn boek en zijn in navolging ook eens kritisch gaan kijken naar hun eigen bezittingen. Er zijn ook een heleboel mensen die het hebben omgedraaid en die ervoor hebben gekozen om juist van al hun bezittingen 100 dingen weg te doen. Hoe dan ook is het een principe dat je ertoe aanzet om kritisch te kijken naar je eigen bezittingen en hier wellicht enige orde in te scheppen. Want hebben we nu echt al die spullen nodig?

Mocht je geïntrigeerd zijn door het 100-dingen project en graag meer willen weten? Het boek van Dave Bruno is bij Bol.com te bestellen voor € 11,99. Dave Bruno heeft ook een TEDx talk gehouden over dit onderwerp, welke hieronder is te bekijken. Wat vind jij van dit project? Zou je het kunnen om maar met 100 dingen door het leven te gaan?

Dit artikel bevat een affiliatelink naar Bol.com. Lees voor meer informatie mijn disclaimer. 

100-dingen project


There are 9 comments

Add yours
    • awkwardduckling

      Ja, vooral als je net kinderen hebt ben je zo geneigd om van alles in te slaan terwijl je eigenlijk meer dan de helft helemaal niet nodig hebt. Hetzelfde met speelgoed, het overgrote deel vinden ze niet eens leuk.

      Ik merk wel dat het moeilijk blijft om afstand te doen van dingen, ook al heb je er al jaren niets meer mee gedaan. Ik blijf altijd denken ‘dat is misschien ooit nog eens handig’ :). Die cyclus probeer ik nu een beetje te doorbreken.

    • awkwardduckling

      Ja, er zijn zoveel van die challenges he? Het lijkt ook wel alsof heel veel bloggers constant zo’n project hebben lopen. Ik vind het principe achter deze challenge interessant, maar ik zou mezelf nu niet gaan uitdagen om dit uit te proberen :). En jullie ook niet hoor ;).

    • awkwardduckling

      Ja, die challenge heb ik ook voorbij zien komen en dat lijkt mij al een enorme uitdaging! Ik hou inderdaad ook niet zo van e-books, ik houd wanhopig vast aan het papieren boek :). Ook foto’s plak in nog steeds graag in echte fotoboeken en ik ben nog steeds aan het wennen aan al mijn muziek digitaal. Wat dat betreft ben ik nog een beetje ouderwets misschien ;). Maar als je dan toch ervoor kiest om je te beperken tot 100 items, dan zou dat mij een eerste logische keus lijken.

  1. Jessi

    Ik ben nu al een jaar aan ‘t ontspullen en het stopt niet Hahaha. Sinds januari ben ik ook nog eens gestopt met shoppen, dus er komen ook geen nieuwe spullen bij. 100 ding overhouden vind ik wat te drastisch. Ik knutsel enorm graag en daar heb je nu eenmaal materiaal voor nodig. Als ik die mee moet tellen met mijn honger dingen, heb ik amper iets anders over Hahaha. Maar ik geloof wel in de kracht van minder. Het brengt me enorm tot rust om in iedere kamer een plank of twee leeg te hebben 🙂

    • awkwardduckling

      Gek is dat he? Ik ben al jaren bezig en ik blijf maar opruimen en dingen wegdoen. Je leert geleidelijk aan ook bij en ontdekt dat dingen die je vorig jaar nog niet weg wilde doen, nu eigenlijk gewoon niet meer zo belangrijk zijn. Ik houd trouwens ook van knutselen, maar ik word er voor mijzelf wel steeds realistischer in. Ik knutsel lang niet genoeg om al mijn hobbyspullen te rechtvaardigen en ik ben dit nu dan ook eindelijk aan het aanpakken.


Post a new comment

CommentLuv badge